|
HOME / seeds / Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.... over sociaal en ondernemen

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.... over sociaal en ondernemen

8-9-2017
Ondernemen, Gewoon Doen!, luidt de titel van het keuzevak dat ik sinds een half jaar met enige regelmaat verzorg voor CMV studenten van de Hoge School van Amsterdam. Klinkt makkelijk en voor sommigen is dat ook zo. Zelf heb ik het eigelijk vooral in de praktijk geleerd en ben door schade en schande wijs geworden. En nu sta ik het uit te leggen aan aankomende professionals in het sociale veld. 

Mijn vader was houthandelaar in een familiebedrijf met drie eeuwen geschiedenis. In zijn jonge jaren ging hij met trekpaarden op stap om bomen op allerlei plekken in het land op te halen en te verslepen om vervolgens te verhandelen. Hij sliep nog tussen de paarden en met een echte windmolen werd het hout op een 'duurzame' schone manier verwerkt. 

Ja, dat waren andere tijden waar we ons in deze tijd nog maar weinig bij kunnen voorstellen. Wat ik met de paplepel kreeg binnengegoten was; zet de tering naar de nering. Ofwel, pas je aan aan de omstandigheden, tegenwoordig ook wel omdenken genoemd.  Wat ik als kind daarvan merkte is dat als de zaken goed gingen we op zondag met zijn allen, zeven kinderen, vader en moeder uit eten gingen bij de plaatelijke Chinees. Als het slecht ging moesten we met zijn tweeën een zak friet delen. 

We werden ook met enige regelmaat ingezet om partijen reclame post klaar te maken. Dan was je avonden bezig een paar duizend adresstickers en postzegels op enveloppen te plakken, reclamemateriaal te vouwen en in de enveloppen te stoppen. Daar kreeg je pas een rauwe tong van... Nu is hetzelfde werk in een paar minuten gepiept.  

Daar was nog weinig sociaals aan in die tijd. Als tiener werkte ik in de zomervakanties op de houtwerf. Dat was hard werken en je werd extra hard aangepakt als zoontje van de 'baas'.  S'avonds tientallen splinters uit mijn handen trekken om de volgende dag weer van voren af aan te beginnen.

Rond mijn achtiende begon mijn geweten te knagen. Geen van mijn drie broers waren toen nog van plan de zaak over te gaan nemen van mijn vader en de familie-eer te redden. Ik voelde me als jongste zoon daar ineens enorm verantwoordelijk voor. Dit resulteerde dat ik werktuigbouwkunde aan de HTS ben gaan studeren waar al na vier weken bleek dat mijn motivatie weinig gefundeerd was. Ik kreeg toen de eerste les productietechniek. De docent verkondigde met de grootste stelligheid: "de enige rede waarom jullie hier zitten is om niet negen eierrekjes per minuut te maken, maar tien".  Aan deze man heb ik te danken dat ik mij zeer kort op het verkeerde spoor heb begeven. Ik stond letterlijk direct op en vertelde dat ik hier dan echt op de verkeerde plek zat. Ik ben die dag gestopt met de HTS en heb mijn weg in de sociale en culturele richting vervolgd. Een van de belangrijkste keuzemomenten van mijn leven voor waar ik nu sta.
Gelukkig is één van mijn broers later wel de zaak in gegaan en heeft de zogenaamde familie-eer 'gered'...

En wat heb ik er aan over gehouden?
Blijf dicht bij jezelf, niet zeuren en samen delen; er is genoeg voor iedereen.  

DoorHendrik-Jan Trooster





|
blog comments powered by Disqus